พระสุตันตปิฎกบาลี: 30/109/206 207
สุตฺตนฺตปิฏเก ขุทฺทกนิกายสฺส จูฬนิทฺเทโส
สีลกฺขนฺธํ เอสิ คเวสิ ปริเยสีติ มเหสี ฯเปฯ กหํ นราสโภติ
มเหสีติ วาจาภิกงฺขามิ มเหสิ ตุยฺหํ ฯ
[๒๐๖] ตว สุตฺวาน นิคฺโฆสนฺติ ตุยฺหํ วจนํ พฺยปถํ เทสนํ
อนุสนฺธึ สุตฺวาน สุณิตฺวา อุคฺคณฺหิตฺวา ๑ อุปธารยิตฺวา อุปลกฺขยิตฺวาติ
ตว สุตฺวาน นิคฺโฆสํ ฯ
[๒๐๗] สิกฺเข นิพฺพานมตฺตโนติ สิกฺเขติ ๒ ติสฺโส สิกฺขา
อธิสีลสิกฺขา อธิจิตฺตสิกฺขา อธิปญฺญาสิกฺขา ฯเปฯ อยํ อธิปญฺญาสิกฺขา ฯ
นิพฺพานมตฺตโนติ
[๓] ราคสฺส นิพฺพาปนาย โทสสฺส นิพฺพาปนาย
โมหสฺส นิพฺพาปนาย โกธสฺส นิพฺพาปนาย อุปนาหสฺส
นิพฺพาปนาย ฯเปฯ สพฺพากุสลาภิสงฺขารานํ สมาย อุปสมาย
วูปสมาย นิพฺพาปนาย ปฏินิสฺสคฺคาย ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อธิสีลมฺปิ
สิกฺเขยฺย อธิจิตฺตมฺปิ สิกฺเขยฺย อธิปญฺญมฺปิ สิกฺเขยฺย อิมา
ติสฺโส สิกฺขา อาวชฺเชนฺโต ๔ สิกฺเขยฺย ชานนฺโต สิกฺเขยฺย ปสฺสนฺโต
สิกฺเขยฺย ปจฺจเวกฺขนฺโต สิกฺเขยฺย จิตฺตํ อธิฏฺฐหนฺโต สิกฺเขยฺย
สทฺธาย อธิมุจฺจนฺโต สิกฺเขยฺย วิริยํ ปคฺคณฺหนฺโต สิกฺเขยฺย สตึ
อุปฏฺฐเปนฺโต สิกฺเขยฺย จิตฺตํ สมาทหนฺโต สิกฺเขยฺย ปญฺญาย
ปชานนฺโต สิกฺเขยฺย อภิญฺญาย ๕ อภิชานนฺโต สิกฺเขยฺย ปริญฺญาย ๖
ปริชานนฺโต สิกฺเขยฺย ปหาตพฺพํ ปชหนฺโต สิกฺเขยฺย ภาเวตพฺพํ
ภาเวนฺโต สิกฺเขยฺย สจฺฉิกาตพฺพํ สจฺฉิกโรนฺโต สิกฺเขยฺย สมาทาย
จเรยฺย ๗ สมาทาย วตฺเตยฺยาติ สิกฺเข นิพฺพานมตฺตโน ฯ เตนาห
#๑ ม. อุคฺคเหตฺวา ฯ ๒ ม. สิกฺขาติ ฯ ๓ ม. อตฺตโน ฯ เอวมุปริปิ ฯ ๔ ม.
#อาวชฺชนฺโต ฯ ๕ ม. อภิญฺเญยฺยํ ฯ ๖ ม. ปริญฺญายํ ฯ ๗ ม. อาจเรยฺย
#สมาจเรยฺย ฯ เอวมุปริปิ ฯ