พระสุตันตปิฎกบาลี: 4/291/213
วินยปิฏเก มหาวคฺโค ภาค ๑
ภิกฺขเว สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต น เตฺวว อปฺปหิเต สตฺตาหํ
สนฺนิวฏฺโฏ กาตพฺโพ ฯ อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส ภคินี คิลานา
โหติ ฯ สา เจ ภิกฺขุสฺส ๑ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย อหํ หิ คิลานา
อาคจฺฉตุ เม ภาตา อิจฺฉามิ ภาตุโน อาคตนฺติ ฯ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว
สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต น เตฺวว อปฺปหิเต สตฺตาหํ สนฺนิวฏฺโฏ
กาตพฺโพ ฯ อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส ญาตโก คิลาโน โหติ ฯ
โส เจ ภิกฺขุสฺส สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย อหํ หิ คิลาโน อาคจฺฉตุ
ภทนฺโต อิจฺฉามิ ภทนฺตสฺส อาคตนฺติ ฯ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว
สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต น เตฺวว อปฺปหิเต สตฺตาหํ สนฺนิวฏฺโฏ
กาตพฺโพ ฯ อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุสฺส ๒ ภติโก คิลาโน โหติ ฯ
โส เจ ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปหิเณยฺย อหํ หิ คิลาโน อาคจฺฉนฺตุ
ภิกฺขู ๓ อิจฺฉามิ ภิกฺขูนํ ๔ อาคตนฺติ ฯ คนฺตพฺพํ ภิกฺขเว
สตฺตาหกรณีเยน ปหิเต น เตฺวว อปฺปหิเต สตฺตาหํ สนฺนิวฏฺโฏ
กาตพฺโพติ ฯ
[๒๑๓] เตน โข ปน สมเยน สงฺฆสฺส มหาวิหาโร ๕ อุทฺริยติ ๖
อญฺญตเรน อุปาสเกน อรญฺเญ ภณฺฑํ เฉทาปิตํ โหติ ฯ โส
ภิกฺขูนํ สนฺติเก ทูตํ ปาเหสิ สเจ ภทนฺตา ตํ ภณฺฑํ อวหาเปยฺยุํ ๗
ทชฺชาหํ ตํ ภณฺฑนฺติ ฯ ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ ฯ อนุชานามิ
ภิกฺขเว สงฺฆกรณีเยน คนฺตุํ สตฺตาหํ สนฺนิวฏฺโฏ กาตพฺโพติ ฯ
#๑ โป. ม. ภาตุโน ฯ ๒ ม. ยุ. ภิกฺขุคติโก ฯ ๓ ม. ภทนฺตา ฯ ๔ ม. ภทนฺตานํ ฯ
#๕ ม. ยุ. วิหาโร ฯ ๖ โป. ม. อุนฺทฺริยติ ฯ ๗ โป. ม. อาวหาเปยฺยุํ ฯ ยุ.
#อวหเรยฺยุํ ฯ